Wersja do druku Brak logowania
Zaloguj mnie | Pomoc

Wiersz intonacyjno-zdaniowy

Jest to najstarszy znany system wersyfikacyjny języka polskiego, zachowany w literaturze średniowiecznej. Maria Dłuska zalicza go do systemów nienumerycznych. System intonacyjno-zdaniowy układu wiersza polega na tym, że "każdy wers jest wpełniony zdaniem lub rozwiniętym członem zdania i że zasadniczymi formantami wersów są przypadające z końcem każdego z nich sygnały składniowo intonacyjne kadencje i antykadencje."[1]

Oto przykład wiersza napisanego takim tokiem:

Ach krolu wieliki nasz,
Coż ci dzieją Maszyjasz,
Przydaj rozumu k mej rzeczy,
Me sierce bostwem obleczy,
Raczy mię mych grzechow pozbawić,
Bych mogł o twych świętych prawić:
Żywot jednego świętego,
Coż miłował Boga swego.
Cztę w jednych księgach o nim;
Kto chce słuchać, ja powiem.

anonimowa Legenda o św. Aleksym

Przypisy

  1. ^ M.Dłuska "Próba teorii wiersza polskiego", Kraków 1980"

Źródło: "http://poewiki.vot.pl/index.php?title=Wiersz_intonacyjno-zdaniowy"

Ostatnio zmieniane o 22:14, 19 kwietnia 2008


[PoeWiki]

Edytuj
Historia strony

Ostatnie zmiany
Losuj stronę
Lista uczestników
Co nowego?
Czerwony Pokój
Kategorie stron
Wszystkie strony


Co tu prowadzi?
Zmiany w powiązanych

Strony specjalne