Wersja do druku Brak logowania
Zaloguj mnie | Pomoc

Sonet angielski

W pierwszej połowie XVI wieku za sprawą Sir Thomasa Wyatta sonet trafia na wyspy brytyjskie. Co ciekawe ulega tam pewnemu przeobrażeniu. Z podziału 8+6 zaczyna się wyłaniać podział 4+4+4+2. Przekształcenie to wiąże się z jednej strony brakiem w angielskiej tradycji wiązania poezji w strofy trójwersowe oraz z drugiej z dopuszczeniem schematu rymowego xyyxzz w sonecie włoskim. W zasadzie już Cavalcanti stosował bardzo podobny układ xyxxyy. Również rozluźniona została struktura rymów. Brak odmiany w języku angielskim sprawiał, iż dosyć trudnym zadaniem stawało się dobranie odpowiednich rymów w układzie abbaabba lub abababab, w związku z tym w oktawie dopuszczono formy abbacddc oraz ababcdcd[1]. Tym ostatnim wzorem posługiwał się William Shakespeare (trzecia kwartyna i dystych z układem rymów: efef gg) i to jego autorytet sprawił, iż postać 4+4+4+2 weszła do kanonu gatunku. Z tym, że sonety Szekspira prezentowane są w formacie 12+2 - patrz "Shakespeare's Sonnets", Redaktor Katherine Duncan-Jones, opublikowane przez The Arden Shakespeare, materiał redakcyjny &copy 1997 Katherine Duncan-Jones, ISBN 0-17-443474-X (hbk), ISBN 0-17-443473-1 (pbk) - jest to prawdopodobnie najpoważniejsze wydanie sonetów Szekspira. Ostatnie dwie linijki sonetów występują, jak wszystkie, bez odstępu pionowego, a jedynie są więcej wcięte.

Taka struktura utworu często znajduje także odbicie w warstwie tematycznej. Często sonety angielskie w warstwie semantycznej budowane są według schematu:

Oczywiście zasada ta ma jedynie charakter tendencji, a nie absolutnego wzorca.

Sonet angielski, zwany też szekspirowskim, pisany jest popularnym w angielskiej poezji pentametrem jambicznym, czyli wersami pięciostopowymi; w każdej stopie-jambie mamy dwie sylaby, najpierw nieakcentowaną, po której następuje akcentowana. Oznacza to przeciętnie 5*2 = 10 sylab per wers. Jednak liczba ta jest zmienna, co łatwo można zaobserwować na przykładzie sonetów Szekspira. Tak jest ciekawiej, mniej monotonnie. Oczekuje się tylko, że raczej większość wersów sonetu angielskiego rzeczywiście jest pentametrem jambicznym.


  1. ^ Walter L. Bullock, The Genesis of the English Sonnet Form, PMLA, tom 38 nr 4 grudzień 1923, ss 729-744

Źródło: "http://poewiki.vot.pl/index.php?title=Sonet_angielski"

Ostatnio zmieniane o 09:42, 29 grudnia 2011


[PoeWiki]

Edytuj
Historia strony

Ostatnie zmiany
Losuj stronę
Lista uczestników
Co nowego?
Czerwony Pokój
Kategorie stron
Wszystkie strony


Co tu prowadzi?
Zmiany w powiązanych

Strony specjalne