Wersja do druku Brak logowania
Zaloguj mnie | Pomoc

Kontekst

Kontekst, nowofalowa grupa poetycka powstała w Katowicach w roku 1972. Jej członkami byli od początku do końca (1981) Włodzimierz Paźniewski, Stanisław Piskor (główny teoretyk i założyciel formacji), Tadeusz Sławek oraz Andrzej Szuba (jedyny publikujący wciąż wiersze). Swoje postulaty grupa zawarła w Sporze o Poezję (1977)[1], stanowiącym program grupy zawarty w esejach o sztuce i literaturze. Poeci Kontekstu aktywnie uczestniczyli w życiu poetyckim lat 70-tych, wchodząc na przykład w spór z pisarzami reprezentującymi grupę Teraz, pisał Piskor: (nowa poezja) postuluje (...) wprowadzenie konkretu do poezji dla zbudowania nowej symboliki literackiej (grupa Teraz), a w wersji radykalnej proponuje wyjście od konkretów sfetyszyzowanych, antyestetycznych, z kultury masowej, dla poddania ich odpowiedniej manipulacji kontekstami, aby obnażyć ich instrumentalną funkcję (grupa Kontekst). Przy czym obie wymienione grupy występowały przeciwko poetyce Orientacji. Warto też zaznaczyć, że wystąpienia Kontekstu współbrzmiały z głosem młodszych kolegów z Nowych Roczników, którzy to uznani zostali przez niektórych nowofalowców za swoich epigonów. Wróćmy do programu Kontekstu. Poeci z Katowic postulowali zajęcie się sferą estetyki: Sądzimy, że po okresie walk z poprzednikami, po rozrachunku ze światem zastanym, najwyższy czas pomówić o sprawach artystycznych, bez uświadomienia których nie sposób nie sposób sformułować rzeczywiście nowych, autonomicznych zasad poezji. Punktem wyjścia dla rozważań o najpełniejszym oddaniu współczesności w sztuce (czyli szukanie adekwatnych środków do wyrażenia epoki) stała się dla poetów kontekstu estetyka awangardyzmu, w dalszym ciągu zachowująca swoja aktualność (synteza sztuk). Asamblaż i kolarz to metody przywoływane przez twórców opisywanej tu grupy. W kręgu zainteresowań zaś szczególnie są kultura masowa i społeczeństwo konsumpcyjne. Bowiem to te pojęcia właśnie oddają współczesne dylematy w rozmyślaniach o sztuce. Natomiast jeżeli idzie o samą materię wiersza to: operowanie kontekstami czyli komponowanie wiersza z elementów zaczerpniętych wyłącznie z rzeczywistości zewnętrznej lub nałożonych na wypowiedź liryczną: w taki sposób, aby konteksty poszczególnych elementów zyskały nowy sens lub inną wartość emocjonalną ze względu na strukturę wiersza. Tak budowane dzieło ma być ze swej istoty niejako dopełniane przez czytelnika, zwraca sie uwagę na "aktywność" odbiorcy, który sam staje się jak gdyby twórcą. Ciekawy również postulat wysunął Andrzej Szuba, chodziło mianowicie o redukowanie funkcji metafory: tworzy się znamienna rozbieżność między postawą sceptyczną dzisiejszego człowieka, jego brakiem zaufania do świata – a praktyką poetycką, która opiera się na środkach afirmujących. Zamiast przenośni – na przykład wykorzystywanie „przedmiotów gotowych” w - przywoływanych tu już wielokrotnie - zmienionych kontekstach.

Korzystałem z: "Śląska awangarda. Poeci grupy Kontekst" Paweł Sarna (Katowickie Stowarzyszenie Artystyczne, 2004). mat


  1. ^ Poza tym: wystąpienia na poetyckich zjazdach, eseje w prasie, pozycja Zamiast manifestu (1974), jak również wypowiedzi od autorskie we własnych tomikach wierszy.

Źródło: "http://poewiki.vot.pl/index.php?title=Kontekst"

Ostatnio zmieniane o 16:30, 27 lutego 2012


[PoeWiki]

Edytuj
Historia strony

Ostatnie zmiany
Losuj stronę
Lista uczestników
Co nowego?
Czerwony Pokój
Kategorie stron
Wszystkie strony


Co tu prowadzi?
Zmiany w powiązanych

Strony specjalne