Wersja do druku Brak logowania
Zaloguj mnie | Pomoc

Gregor Strniša


Gregor Strniša (18.11.1930, Lublana - 23.01.1987) - słoweński poeta, prozaik i dramaturg. W wieku dziewiętnastu lat został aresztowany wraz z całą rodziną za udzielanie pomocy kuzynowi - przestępcy politycznemu, spędził dwa lata w więzieniu. Ukończył germanistykę, jednak nie mógł podjąć proponowanej mu pracy na uniwersytecie w Lublanie ze względu na sprzeciw organizacji partyjnej.

Publikował w prasie literackiej od końca lat 50., debiut książkowy w 1959 r. W jego poezji wciąż powracały motywy wędrówki, wygnania, przekraczania ograniczeń i dążenia do transcendencji. Większość z wierszy Strnišy utrzymana jest w swoistej dla niego formie, luźno wzorowanej na słoweńskich balladach ludowych: są to cykle składające się z pięciu części, z których każda zbudowana jest z trzech czterowersowych zwrotek, przeważnie opartych na asonansach. Spokojny, niemal beznamiętny ton tej poezji kontrastuje z powagą, często wręcz drastycznością podejmowanych tematów. Charakterystyczne dla tego autora było również łączenie liryki z inspiracją naukami ścisłymi.

Strniša pisał również sztuki teatralne, nawiązujące stylem do średniowiecznych moralitetów, nierzadko na kontrowersyjne tematy - np. zbrodni wojennych, popełnianych przez partyzantów Tity (którzy w socjalistycznej Jugosławii byli przedmiotem niemal kultowej czci). Oprócz tego był również autorem tekstów piosenek popowych, książek dla dzieci i opowiadań naukowofantastycznych.

W 1986 r. został laureatem najważniejszej nagrody literackiej w Słowenii, Nagrody Prešerena. W następnym roku zmarł na skutek alkoholizmu, nasilającego się w ostatnich latach jego życia.

W Polsce wiersze Strnišy były publikowane w tłumaczeniach Katariny Šalamun-Biedrzyckiej, włącznie z tomem wierszy wybranych, wydanym w 1993 r.


Sediš z lahtmi na mizi, gledaš skoz okno,
pozno popoldne je, kmalu bo mrak.
Nobenega glasu ni zdaj več slišati v sobo.
Pomisliš, da zunaj ugaša zimski dan.

Vidiš samo kos neba in streho, rdečo:
najbrž je sneg v opoldanskem soncu zdrsnil z nje.
V zadnji svetlobi meče dimnik šibko senco.
Večer bo svinčenoplav, pomisliš, in malo meglen.

Stopiš do okna. Po cesti gre ženska v beli obleki,
na drugi strani se v pesku nag otrok igra,
poletni dan ugaša v temnih drevesih.
Kot velik bleščeč oblak ugaša poletni dan.


Siedzisz z łokciami na stole, patrzysz w okno,
jest późne popołudnie, na ścianach już cień.
Żadnego dźwięku nie słychać w pokoju.
Na zewnątrz, myślisz, gaśnie zimowy dzień.

Widzisz tylko skrawek nieba i dach, czerwony:
widocznie w południe śnieg zsunął się i spadł.
W gasnącym świetle blady cień rzuca komin.
Wieczór będzie niebieskoszary, myślisz, i mgła.

Podchodzisz do okna. Ulicą idzie kobieta w sukience,
w piasku po drugiej stronie gołe dziecko bawi się,
letni dzień gaśnie w ciemnych drzewach.
Jak wielka, lśniąca chmura gaśnie letni dzień.


Gregor Strniša, "Tu je bil tiger" ("Tutaj był tygrys"), cz. IV

Bibliografia

Poezja

Dramaty

Proza

Eseje

W języku polskim

Źródło: "http://poewiki.vot.pl/index.php?title=Gregor_Strni%C5%A1a"

Ostatnio zmieniane o 20:08, 8 maja 2007


[PoeWiki]

Edytuj
Historia strony

Ostatnie zmiany
Losuj stronę
Lista uczestników
Co nowego?
Czerwony Pokój
Kategorie stron
Wszystkie strony


Co tu prowadzi?
Zmiany w powiązanych

Strony specjalne