Wersja do druku Brak logowania
Zaloguj mnie | Pomoc

Analiza SWOT dla poezji

Analiza SWOT to taki rodzaj zastanawiania się nad tym, w jakim właściwie stanie znajduje się dana organizacja lub społeczność. Robi się ją, żeby móc trafnie zdiagnozować ten stan, a następnie adekwatnie dobrać środki mające na celu polepszenie dobrostanu danej organizacji, utrzymanie jej osiągnięć lub też doprowadzenie do upadku. Ktoś by mógł zaprotestować, że przecież nikomu nie może zależeć na doprowadzeniu do upadku. Nieprawda - wrogom danej organizacji może zależeć na jej upadku i mogą właśnie robić analizę SWOT, żeby ten upadek przyspieszyć lub uczynić bardziej bolesnym.

Analiza SWOT polega na wskazaniu, jakie są silne strony (ang. strengths), słabe strony (ang. weaknesses), szanse (ang. opportunities) oraz zagrożenia (ang. threats). Tutaj ważne jest sprecyzowanie, czym są te rzeczy. Istnieją różne metodologie robienia takiej analizy, które wynikają po prostu z niejasności pojęć użytych w nazwie, i łatwo je ze sobą pomieszać. Jeśli pomieszamy, to analiza będzie niewiele warta. Tutaj, na potrzeby tego artykułu przyjmiemy, że:

Jeszcze jedna rzecz wymaga ustalenia zanim będziemy mogli mówić, iż rozmawiamy o czymś konkretnym. Mianowicie analizę SWOT przeprowadza się zwykle w kontekście organizacji, przedsiębiorstw czy społeczności. Jest więc może ważne, aby określić, czym byłaby analiza SWOT dla poezji, która sama w sobie raczej nie jest organizacją czy społecznością - tym bardziej nie jest przedsiębiorstwem. Jest raczej zjawiskiem, które w społeczności funkcjonuje. Jednak warto zauważyć, że poezja jest formą komunikacji, w której uczestniczą czytelnicy i twórcy. Zatem można sobie wyobrazić, że właśnie o tej formie uporządkowania ludzkiej aktywności będziemy tutaj mówić - będziemy analizować sposób organizacji tego dialogu wiążącego ze sobą ludzi.

Spis treści

Mocne strony

Opracowane na podstawie dyskusji Analiza SWOT - mocne strony w Liternecie.

Pozaekonomiczna wartość poezji

Poezja jest praktyką twórczą i jako taka spotyka się z jedną z najważniejszych potrzeb człowieka – potrzebą tworzenia. Na wagę tej potrzeby wskazuje jedna z najważniejszych mitologii naszej cywilizacji. W Księdze Rodzaju znajdujemy chrześcijańską przypowieść o stworzeniu świata powiązaną z określeniem człowieka jako istoty stworzonej na obraz i podobieństwo Boga. Stworzenie świata przez Boga jest zatem pierwowzorem każdego aktu twórczego, a ten jest praktyką ściśle związaną, z tym, kim jest człowiek. Jeśli do tego dodamy wizję z Ewangelii św. Jana, że na początku było słowo, to splata nam się to w wyraźny obraz, że kreacja językowa jest jednym z najważniejszych działań w życiu człowieka. Może nawet jego konstytutywną cechą.

Powyżej wspomniana cecha może się wiązać nie tylko z możliwością tworzenia nieistniejących światów. W istocie swej powyższe nawiązanie do teogonii wskazuje też na siłę sprawczą poezji. Poezja ma w sobie potencjał stwarzania wizji przyszłości, która może zostać zrealizowana.

Skoro zaś jesteśmy przy wyobrażeniach mitologicznych, to warto jeszcze sięgnąć po obraz niesiony przez historie w mitologii germańskiej. Tam bogiem poezji jest król tamtejszego panteonu, Odyn. Jednocześnie poezja tam ma funkcję nośnika tradycji i mądrości. W działaniach Odyna poezja pojawia się w kontekście przechowywania i przekazywania mądrości. Zauważmy, że jeśli poezja jest wykorzystywana w eseju, to właśnie w tych celach: żeby przypomnieć, w tym przypomnieć emocje, ale też żeby przywołać w atrakcyjny sposób wyrażoną mądrość życiową.

Wspomnieliśmy emocje. Poezja jest formą językową, której głównym polem operowania są emocje. Z jednej strony utwory poetyckie mają oddziaływać przede wszystkim przez wywarcie momentalnego wrażenia, emocji właśnie – tak jak chwilowe wrażenie wywołuje obraz, na który patrzymy. Z drugiej strony, choć to mniej oczywiste, przez trwanie w czasie podobnie jak muzyka budują pewną czasoprzestrzeń o emocjonalnym charakterze. Po trzecie wreszcie – emocje i uczucia stanowią główną treść poezji. Właśnie emocje ma ona pokazywać, przybliżać, o nich opowiadać, je przypominać, przez nie przemawiać.

Powyższe słowa natychmiast budzą taką myśl, że poezja to taka „gorsza siostra malarstwa”, bo trzeba się przedrzeć przez długawy opis, żeby dotarło do nas sedno, które w przypadku obrazu trafia do nas od razu. Podobnie, że poezja to „gorsza siostra muzyki”, bo przecież poezja nigdy tak głęboko nie rozbuja naszych emocji jak dobry utwór muzyczny. Jednak w języku tkwią możliwości, których te sztuki nie mają. Język po pierwsze nazywa świat dookoła nas, emocje, które mamy – tworzy etykiety, jakie pozwalają nam w skrócie opisywać i rozumieć życie wokół nas, emocje, jakie go dotyczą. Etykiety te pozostają puste bez umieszczenia ich w kontekście innych znaczeń, których może dostarczyć poezja, zwłaszcza poezja budująca emocje. Po drugie język odświeża znaczenie słów, które znaliśmy wcześniej, nadaje im nowej świeżości, nowego wigoru. Cechy te najwyraźniej widać, gdy język znajduje się w sytuacji zagrożenia (co my znamy z naszej historii XIX wieku i historii czasów wojny, a obecnie możemy widzieć na gruncie poezji Bałkanów), gdy występuje ciśnienie na jego wyniszczenie – wtedy nagle poezja nabiera znaczenia.

W takich trudnych momentach poezja staje się platformą, która na różne sposoby pomaga radzić sobie z egzystencjalnymi, życiowymi trudnościami. Może ona tutaj skupiać naszą uwagę na innych, odległych miejscach czy czasach, co pozwala na oderwanie się od nieprzychylnego tu i teraz. Jedną ze strategii tutaj jest zbudowanie fantastycznego świata, w którym najpierw pisarz, a potem czytelnik się zanurza, aby tam móc zbudować punkt zaczepienia dla sensu swojego istnienia (takiego waloru można dopatrzeć się w Balladach i romansach Mickiewicza). Podobny mechanizm działa w poezji, która buduje wizję dobrej przyszłości (np. w sonecie Ajudah Mickiewicza). Wreszcie poezja może też przedstawiać stare, zamierzchłe czasy, przedstawiać je jako wspaniały czas dobrego życia (na tym paradygmacie oparty jest Pan Tadeusz Mickiewicza).

Oprócz tego poezja działa w sposób następujący:

Specyficzny język i forma poezji


Poezja w kontekście społecznym


Poezja w kontekście ekonomicznym

Inne

Słabe strony

Opracowane na podstawie dyskusji Analiza SWOT - słabe strony w Liternecie.

Pozaekonomiczna wartość poezji


Specyficzny język i forma poezji

Poezja w kontekście społecznym


Poezja w kontekście ekonomicznym

Inne

Szanse

Opracowane na podstawie dyskusji Analiza SWOT - szanse w Liternecie.

Otoczenie kulturowe poezji

Przemiany społeczne


Organizacja życia wokół poezji

Zagrożenia

Opracowane na podstawie dyskusji Analiza SWOT - zagrożenia w Liternecie.

Otoczenie kulturowe poezji


Przemiany społeczne

Organizacja życia wokół poezji

Źródło: "http://poewiki.vot.pl/index.php?title=Analiza_SWOT_dla_poezji"

Ostatnio zmieniane o 06:17, 1 kwietnia 2017


[PoeWiki]

Edytuj
Historia strony

Ostatnie zmiany
Losuj stronę
Lista uczestników
Co nowego?
Czerwony Pokój
Kategorie stron
Wszystkie strony


Co tu prowadzi?
Zmiany w powiązanych

Strony specjalne