Wersja do druku Brak logowania
Zaloguj mnie | Pomoc

Alfred Tennyson

Sir Alfred Tennyson – dziewiętnastowieczny poeta angielski, uważany za największego poetę postromantyzmu wiktoriańskiego; uhonorowano go zaszczytnym tytułem „poeta laureatus”.

Syn duchownego-pijanicy, do tego niezrównoważonego psychicznie, który uprzykrzał mu dzieciństwo do tego stopnia, że nieborak zaczął pisać poezje. I nie tylko on był tak poszkodowany już na początku swego życia, ponieważ podobną drogą poszło też dwoje jego braci (z jedenaściorga rodzeństwa)... Co jedynie potwierdza znany fakt, że nic tak nie skłania Bogu ducha winnego człowieka do poezji jak jakieś okrutne nieszczęście. Niekoniecznie musi to być jednak zawsze nieszczęśliwa miłość lub miłość ukoronowana szczęściem w postaci żony-sekutnicy.

Na trzeźwo jego ojciec-duchowny myślał jednak trzeźwo i pacholę posłano do szkół a potem i na studia. No a w międzyczasie pisał sobie Alfred te swoje poezje, które w końcu wydał drukiem. Co przyniosło mu nie tylko krytykę ale też niejaki rozgłos. I zainteresowanie słynnego w owym czasie miejscowego poety Samuela Taylora Coleridge'a. A więc mamy bardzo dobry początek, zdawało by się, że tylko żyć i nie umierać.

Zachęcony tym faktami Tennyson wydał następny swój zbiór poezji, zawierający najsłynniejszy swój poemat – balladę Pani z Shalott. A tu przyszła klapa, i to na całej linii. W sumie, biorąc rzecz na chłodno, już ta jedna ballada stanowiła tak dobry kawałek, że powinna wszystkich zadowolić. Trafiło się jednak wielu malkontentów i o dziwo zbiorek nie znalazł poklasku wśród krytyki. Gorzej, krytyka zaczęła wieszać na nim psy... co tak zniechęciło Tennysona, że na dziesięciolecie porzucił pisanie. A czekały go jeszcze kolejne nieszczęścia: zmarł jego dobry kompan od serca a nasz poeta stracił większość majątku, co ostatecznie pogrążyło go w rozpaczy.

Na szczęście fortuna kołem się toczy i dalsze koleje losu naszego bohatera były już tylko jednym wielkim pasmem sukcesów. Po wydaniu następnych dwóch tomów poezji szybko zyskiwał sławę i uznanie. Do tego stopnia, że został nadwornym poetą brytyjskich monarchów, tytułowanym zaszczytnie „poeta laureatus” a admiratorka jego twórczości, dobra królowa Wiktoria (szczególnie w podzięce za jego biały wiersz Ulisses i w ogóle za całokształt) nadała mu jako pierwszemu w historii poecie – tytuł szlachecki.

I dalej żył już raczej szczęśliwy, jak to w bajkach bywa, ale oczywiście nie dłużej jak do samej swej śmierci... Chociaż trzeba przyznać uczciwie, że nie spoczął na laurach i wydał jeszcze kilka dramatów, które nie zaliczano jednak do szczególnie udanych. Ale przecież nie można wymagać od twórcy tego, żeby produkował taśmowo tylko same bestselery...

Spis treści

Poematy

Przekłady poematów

Zobacz też

Przypis

  1. ^ Źródło: Publikacja własna tłumaczki (pod ps. yanga) na forum.gazeta.pl. Z opisu wynika, że zastrzega sobie ona prawa autorskie do tego przekładu ale wyraża zgodę na jego cytowanie za podaniem nazwiska tłumaczki. Pierwsza publikacja "papierowa" ukazała się w: Kwartalnik Literacki Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, R. 2, nr 1 (2016), s. 199-203.

Źródło: "http://poewiki.vot.pl/index.php?title=Alfred_Tennyson"

Ostatnio zmieniane o 08:19, 5 października 2017


[PoeWiki]

Edytuj
Historia strony

Ostatnie zmiany
Losuj stronę
Lista uczestników
Co nowego?
Czerwony Pokój
Kategorie stron
Wszystkie strony


Co tu prowadzi?
Zmiany w powiązanych

Strony specjalne